Istnieją mocne dowody na to, że mięśnie oddechowe mogą ulec wyczerpaniu zarówno podczas krótkotrwałych ćwiczeń o wysokiej intensywności (MMA, boks), jak i ćwiczeń wytrzymałościowych (bieg maratoński, triathlon).
Ograniczenia układu oddechowego mogą wpływać na wydajność ćwiczeń u osób wysoko wytrenowanych (Boutellier et al. 1992), szczególnie przy dużych intensywnościach, gdzie zwiększona praca oddechowa powoduje pogorszenie wydajności ćwiczeń (Harms et al. 2000).
Ponadto, zmęczenie mięśni oddechowych nie tylko zmniejsza zdolność do odpowiedniej wentylacji (Lomax i McConnell 2003), ale także zwiększa aktywność nerwów współczulnych mięśni kończyn (MSNA) (St Croix i wsp. 2000), co, jak wykazano, zmniejsza przepływ krwi do mięśni obwodowych (Sheel i wsp. 2001). Ponadto, doświadczana duszność może ograniczać zdolność osoby do kontynuowania ćwiczeń o wymaganej intensywności (Altose et al. 1985). Eur J Appl Physiol (2005) 94: 527-540
Ograniczenie poboru powietrza podczas wysiłku fizycznego zapewnia mięśniom oddechowym dodatkowe obciążenie, co z kolei powoduje intensywniejszą pracę mięśni oddechowych w celu ich wzmocnienia.
WPŁYW TRENINGU HIPERKAPNICZNO-HIPOKSYCZNEGO NA SIŁĘ MIĘŚNI ODDECHOWYCH:
Celem niniejszego badania było określenie wpływu 8-tygodniowego hiperkapniczno-hipoksycznego (H-H lub wstrzymywanie oddechu) programu treningowego na siłę mięśni oddechowych i wyniki w pływaniu na 100 metrów kraulem.
Badanie przeprowadzono na grupie 26 zawodowych pływaków chorwackich (grupa eksperymentalna [EG] n=12, grupa kontrolna [CG] n=14). Obie grupy były poddane tym samym programom treningowym w pływaniu oraz sesjom treningowym na bieżni.
Grupa eksperymentalna została dodatkowo poddana hiperkapniczno-hipoksycznemu programowi treningowemu o zwiększonej aktywności mięśniowej.
Grupa pływaków, którzy byli poddani reżimowi hiperkapniczno-hipoksycznemu znacząco wzmocniła mięśnie wdechowe i wydechowe w porównaniu do pływaków z grupy kontrolnej. Pływacy z grupy eksperymentalnej poprawili wartości siły mięśni wdechowych (MIP) o 14,9% i wartości siły mięśni wydechowych (MEP) o 1,9% w stosunku do grupy kontrolnej.
Na podstawie wyników badań można przyjąć, że praktyka hiperkapniczno-hipoksyczna istotnie zwiększyła siłę mięśni oddechowych. Statystycznie istotne różnice można przypisać śmiotygodniowej ekspozycji na hiperkapnię i hipoksję w połączeniu ze zwiększoną aktywnością mięśni.
Taka praktyka mogła zwiększyć grubość przepony, która odgrywa ważną rolę w układzie oddechowym i wynikach sportowych. Dobrowolne wstrzymanie oddechu mogło spowodować mimowolne skurcze mięśni międzyżebrowych podczas hiperkapnii i hipoksji. Zakłada się również, że wspomniane wyżej występowanie skurczu spowodowało wzmocnienie mięśni międzyżebrowych. Jak wynika z dostępnego piśmiennictwa, możliwymi zmianami zachodzącymi podczas dobrowolnego wstrzymywania oddechu są również ruchomość mostka i stawów kostnych oraz zmiany elastyczności mięśni płucnych i piersiowych.
Dajana KARAULA, Jan HOMOLAK, Goran LEKO. Effects of hypercapnic-hypoxic training on respiratory muscle strength and front crawl stroke performance among elite swimmers. Turkish Journal of Sport and Exercise. Year: 2016 – Volume: 18 – Issue: 1 – Pages: 17-24
