1. WPŁYW TRENINGU Z BEZDECHEM NA KOORDYNACJĘ PŁYWANIA.
Francuski badacz Lemaitre odkrył, że wstrzymywanie oddechu może również poprawić koordynację pływania. Po treningu wstrzymywania oddechu pływacy wykazali wzrost VO2 peak, jak również wzrost dystansu pokonywanego z każdym pociągnięciem ramion. Naukowcy stwierdzili, że ich badania wskazują, że „trening wstrzymywania oddechu poprawia efektywność zarówno przy szczytowym wysiłku, jak i przy wysiłku submaksymalnym, a także może poprawić technikę pływania poprzez promowanie większej stałości pędu.”
Lemaître F, Seifert L, Polin D, Juge J, Tourny-Chollet C, Chollet D. J Strength Cond Res. 2009 Sep;23(6):1909-14. Apnea training effects on swimming coordination.
2. ZMNIEJSZENIE DUSZNOŚCI I WIĘKSZA TOLERANCJA DWUTLENKU WĘGLA.
Oprócz badania wpływu treningu wstrzymywania oddechu na koordynację pływania, Lemaitre i współpracownicy zbadali również wpływ krótkich, powtarzanych wstrzymań oddechu na wzorzec oddychania u wytrenowanych hokeistów podwodnych (UHP) i osób niewytrenowanych (grupa kontrolna).
Dwudziestu mężczyzn zostało zrekrutowanych, z czego dziesięciu członków narodowej drużyny hokeja podwodnego zostało przydzielonych do grupy UHP, a dziesięciu uczestników z niewielkim treningiem i bez doświadczenia we wstrzymywaniu oddechu zostało przydzielonych do grupy kontrolnej.
Badani wykonali pięć wstrzymań oddechu podczas chodzenia w wodzie z zanurzoną twarzą. Oddechy były wykonywane w odstępie pięciu minut i po głębokim, ale nie maksymalnym wdechu. U hokeistów podwodnych zaobserwowano zmniejszenie duszności i wyższe stężenie CO2 w wydychanym oddechu po zakończeniu testu (ETCO2).
Lemaître F, Polin D, Joulia F, Boutry A, Le Pessot D, Chollet D, Tourny-Chollet C. Physiological responses to repeated apneas in underwater hockey players and controls. Undersea Hyperb Med. 2007 Nov-Dec;34(6):407-14.
3. TRENING PŁYWACKI Z WYKORZYSTANIEM WSTRZYMANIA ODDECHU PO WYDECHU.
W tym badaniu wykorzystano innowacyjną technikę pulsoksymetrii do zbadania, czy pływacy mogą trenować w warunkach hipoksji poprzez dobrowolną hipowentylację (VH). Dziesięć wytrenowanych osób wykonało serię pływania kraulem podczas normalnego oddychania, VH przy wysokiej (VHhigh) i niskiej objętości płucnej (VHlow).
Wysycenie tlenu w tętnicach było mierzone w sposób ciągły za pomocą pulsoksymetru (SpO2) z wodoodpornym czujnikiem na czole. Wymiana gazowa była rejestrowana w sposób ciągły, a stężenie mleczanu ([La]) oceniano na koniec każdego testu. W VHlow, SpO2 spadło do 87% pod koniec serii, podczas gdy w VHhigh pozostawało powyżej 94% przez większą część serii.
Wentylacja, pobór tlenu i ciśnienie końcowo-oddechowe O2 były niższe zarówno w VHhigh, jak i VHlow niż w NB. W porównaniu z NB, [La] znacząco wzrosło w VHlow i spadło w VHhigh. Badanie to wykazało, że pływacy mogą trenować w warunkach hipoksji na poziomie morza i mogą zaakcentować glikolityczny bodziec swojego treningu, jeśli wykonują VH przy niskiej, ale nie wysokiej objętości oddechowej.
Woorons X, Gamelin FX, Lamberto C, Pichon A, Richalet JP. Swimmers can train in hypoxia at sea level through voluntary hypoventilation. Respir Physiol Neurobiol. 2014 Jan 1;190:33-9.
4. TRENING HIPOWENTYLACYJNY O SUPRAMAKSYMALNEJ INTENSYWNOŚCI POPRAWIA WYNIKI W PŁYWANIU.
Badanie miało na celu określenie, czy trening hipowentylacyjny o supramaksymalnej intensywności może poprawić wyniki pływackie w większym stopniu niż ten sam trening prowadzony w warunkach normalnego oddychania.
Metody: Przez okres 5 tygodni szesnastu triathlonistów (12 mężczyzn, 4 kobiety) zostało poproszonych o włączenie dwa razy w tygodniu do swojej zwykłej sesji pływackiej jednego supramaksymalnego zestawu od 12 do 20 x 25m, wykonywanego albo z hipowentylacją przy małej objętości płuc (grupa VHL), albo przy normalnym oddychaniu (grupa kontrolna). Przed (Pre-) i po (Post-) treningu wszyscy triathloniści wykonywali próby pływania kraulem z maksymalną szybkością na dystansach 100, 200 i 400m.
Wyniki czasowe uległy istotnej poprawie w grupie wykonującej wstrzymanie oddechu po wydechu we wszystkich próbach [100m: – 3,7 ± 3,7s (- 4,4 ± 4,0%); 200m: – 6,9 ± 5,0s (- 3,6 ± 2,3%); 400m: – 13,6 ± 6,1s (-3,5 ± 1,5%)], natomiast nie zmieniły się w grupie kontrolnej.
W grupie wstrzymania oddechu po wydechu maksymalne stężenie mleczanu (średnio + 2,35 ± 1,3 mmol.L-1) i szybkość gromadzenia mleczanu we krwi (+ 41,7 ± 39,4%) były wyższe w Post- niż w Pre- w trzech próbach, natomiast nie zmieniły się w grupie kontrolnej.
Wysycenie krwi tlenem, częstość akcji serca, częstotliwość oddychania i długość pociągnięcia nie uległy zmianie w obu grupach pod koniec okresu treningowego. Z drugiej strony, częstość wykonywania pociągnięć była wyższa w grupie Post- w porównaniu do Pre- w grupie wstrzymywania oddechu po wydechu, ale nie różniła się w grupie kontrolnej.
Badanie to wykazało, że trening VHL, gdy jest wykonywany z intensywnością supramaksymalną, stanowi skuteczną metodę poprawy wyników pływackich, częściowo poprzez wzrost aktywności glikolizy beztlenowej.
Woorons X, Mucci P, Richalet JP, Pichon A. Hypoventilation Training at Supramaximal Intensity Improves Swimming Performance. Med Sci Sports Exerc. 2016 Jun;48(6):1119-28
5. HIPERKAPNICZNO-HIPOKSYCZNY PROGRAM TRENINGOWY.
Celem badań było określenie wpływu 8-tygodniowego hiperkapniczno-hipoksycznego programu treningowego na stężenie hemoglobiny (Hb) i maksymalny pobór tlenu (VO2max) u pływaków. Badania przeprowadzono na próbie 16 chorwackich zawodowych pływaków płci męskiej (grupa eksperymentalna n=8, grupa kontrolna n=8). Obie grupy poddano tym samym treningom pływackim oraz dodatkowym sesjom treningowym na bieżni. Grupa eksperymentalna została poddana dodatkowo hiperkapniczno-hipoksycznemu programowi treningowemu o zwiększonej aktywności mięśniowej. Eksperyment trwał osiem tygodni.
Hiperkapniczno-hipoksyczna metoda treningowa, którą zastosowano u zawodowych pływaków, spowodowała wzrost stężenia Hb na koniec programu o 5,35%, co spowodowało również wzrost VO2max o 10,79%.
Zoretić, D., Grčić-Zubčević, N. and Zubčić, K. THE EFFECTS OF HYPERCAPNIC-HYPOXIC TRAINING PROGRAM ON HEMOGLOBIN CONCENTRATION AND MAXIMUM OXYGEN UPTAKE OF ELITE SWIMMERS. Faculty of Kinesiology, University of Zagreb, Croatia.
6. POPRAWA KOORDYNACJI PŁYWANIA.
Triatloniści i zawodowi freediverzy wykazują adaptacyjną odpowiedź na hipoksję wywołaną powtarzającymi się wstrzymania oddechu.
Trening bezdechu umożliwił pływakom lepsze wstrzymanie oddechu podczas 50-m sprintu, a w konsekwencji wykonywanie pociągnięć było mniej zaburzona. Po treningu bezdechu, zmęczenie pojawiło się później, a zakłócający wpływ oddychania na koordynację ramion zniknął.
APNEA TRAINING EFFECTS ON SWIMMING COORDINATION. FRE´ DE´ RIC LEMAIˆTRE,1,2 LUDOVIC SEIFERT,1 DIDIER POLIN,3 JE ´ ROˆ ME JUGE, CLAIRE TOURNY-CHOLLET, AND DIDIER CHOLLET. University of Rouen, Faculty of Sports Sciences, 76130 Mont-Saint-Aignan, France
